1) Od 1 maja 2010 r. przestaną obowiązywać dotychczasowe przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ( w przypadku pracowników oddelegowanych do pracy w innych krajach członkowskich UE).
2) Wydłużony jest maksymalny okres oddelegowania (z 12 na 24 miesiące). Trzeba jednak pamiętać, że obowiązują w dalszym ciągu przepisy rezydencji w sensie prawa podatkowego (w tym podatki pracowników od wynagrodzeń). Zatem po 183 dniach pracy w danym kraju pracownik staje się rezydentem tego kraju i powinien w nim płacić podatki
Nowe rozporządzenie zakłada jeden, 24-miesięczny okres oddelegowania. Nie przewiduje się możliwości przedłużenia delegowania ponad te dwa lata.
3) Formularz E 101 zastąpiony zostanie formularzem o symbolu A1 - jest on podobny do E 101.
4) Okres ubezpieczenia i bezpośrednie podleganie ustawodawstwu państwa, w którym pracodawca wysyłający ma siedzibę.
Zasadą jest, że pracownik oddelegowany musi, bezpośrednio przed oddelegowaniem, podlegać ustawodawstwu państwa, z którego ma być oddelegowany.
Pracownik musi przynajmniej miesiąc przed oddelegowaniem podlegać polskiemu systemowi zabezpieczenia społecznego.
5) Definicja pracodawcy "normalnie prowadzącego działalność"
Istnieją kryteria, które musi spełnić przedsiębiorstwo chcące oddelegować swoich pracowników do innego państwa członkowskiego. Są to:
- miejsce, gdzie przedsiębiorstwo jest zarejestrowane (kraj),
- wielkość personelu administracyjnego (liczba),
- miejsce, gdzie pracownicy delegowani są rekrutowani,
- miejsce, gdzie zawierana jest większość umów z klientami,
- prawo, któremu podlegają te umowy (w szczególności umowy, na podstawie, których pracownicy zostaną oddelegowani),
- obroty osiągnięte przez przedsiębiorstwo w określonym czasie (w szczególności obroty osiągnięte w Państwie, do którego pracownicy zostali oddelegowani).
Decyzja dotycząca definicji pracodawcy podkreśla, że lista ta nie jest zamknięta, a kryteria powinny być dobierane w zależności od przedsiębiorstwa delegującego. Decyzja nie zawiera progów ilościowych, nie wskazuje też instytucjom ani pracodawcom jak rozumieć wymienione wyżej kryteria.
Pracownik oddelegowany - jest to osoba, która jest wysłana przez swojego pracodawcę do innego państwa członkowskiego, w sytuacji, gdy nadal istnieje bezpośredni związek pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. Istnienie tego związku opiera się na takich kryteriach jak: odpowiedzialność za rekrutację, umowa o pracę, odpowiedzialność za wynagrodzenie, zwolnienie pracownika z pracy, określenie rodzaju pracy.
6) Przerwy w oddelegowaniu
Według nowych regulacji przerwy spowodowane np.: urlopem, chorobą, szkoleniem itp. nie powodują przerwania delegowania.
Dopiero przerwa nie krótsza niż 2 miesiące może spowodować, że okres delegowania pracownika u tego samego pracodawcy, do tego samego kraju będzie zliczany na nowo.
7) Pracownicy wykonujący pracę w kilku państwach członkowskich
Utrzymany zostanie przepis dotyczący podlegania ubezpieczeniom w przypadku jednoczesnej pracy w więcej niż jednym kraju.
Pracownik podlega ustawodawstwu danego Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym Państwie Członkowskim, lub jeżeli jest zatrudniony przez różne przedsiębiorstwa lub przez różnych pracodawców, którzy mają siedzibę lub miejsce wykonywania działalności w różnych Państwach Członkowskich.
Pracownik podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności zatrudniającego ją przedsiębiorstwa lub pracodawcy, jeżeli osoba ta nie wykonuje znacznej części swej pracy w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania.
Do określenia, czy znaczna część pracy jest wykonywana w danym państwie członkowskim, należy uwzględnić następujące kryteria orientacyjne w przypadku pracy najemnej:
- czas pracy (minimum 25%)
- i jednocześnie wynagrodzenie (minimum 25%).
Spełnienie któregoś z tych kryteriów w proporcji mniejszej niż 25 % wskazuje, że znaczna część pracy nie jest wykonywana w danym państwie członkowskim.